Bijna drie jaar lang stond er een rem op alles. Elke keuze, elk plan, elke stap vooruit ging met dezelfde vraag op de achtergrond: mag ik hier eigenlijk wel doorgaan? Ik wist niet of ik mijn bedrijf zou mogen houden, en dus durfde ik nergens echt op te bouwen.

Tot die ene donderdagochtend op vakantie in Oostenrijk. 7.52 uur. Mijn telefoon ging.

Bijna drie jaar lang durfde ik niet echt te investeren in mijn bedrijf. Want stel dat ik het weer moest inleveren. Elke euro die ik erin stopte, kon zomaar weg zijn.

Het ging verder dan geld. Vorig jaar durfde ik in augustus niet te beginnen met content delen voor Sinterklaas en Kerst voor bedrijven, terwijl dat juist de periode is waarin die klanten hun keuzes maken. Maar ik wist niet of mijn bedrijf in december nog zou bestaan. En het idee dat ik een opdracht zou moeten annuleren, dat een klant dan op zoek moest naar iets anders, dat was voor mij een no go. Ik sta voor het nakomen van mijn afspraken. Dus liet ik het maar liggen.

Niet dat het elke dag even zwaar voelde. Er zijn periodes geweest waarin ik er minder mee bezig was. Maar de momenten waarop ik wist dat er nieuws kon komen, die waren het ergste. Dan bleef ik malen. Elk telefoontje gaf een schrikreactie in mijn lijf.

En door de jaren heen kwamen er geregeld tegenslagen. Telkens weer een nee, in bezwaar gaan, nieuwe informatie aanleveren, opnieuw vechten om tot dat akkoord te komen. Mijn gevoel bleef zeggen dat het goed zou komen. Al werd het vertrouwen in mijn hoofd elke keer dat ik slecht nieuws kreeg wel wat minder.

Het is donderdagochtend. Ik loop vanuit de badkamer de slaapkamer binnen. Mijn man is rustig aan het wakker worden. Ik wil me net klaarmaken om met m'n vader broodjes te halen in de supermarkt. We zijn met mijn familie op vakantie in Oostenrijk.

Mijn telefoon gaat. Het is 7.52. Zo vroeg al? Het zal mijn vader wel zijn, met wie ik over 10 minuten heb afgesproken om broodjes te halen, denk ik nog. Ik pak mijn telefoon en zie niet 'Papa mobiel' staan, maar 'Zuidweg', de instantie die mij helpt met de afwikkeling van mijn schulden. In een splitsecond denk ik: oké, óf dit gaat een ontiegelijke kutdag worden, óf de beste dag sinds lange tijd. "Schat, het is Zuidweg." Gerard kijkt mij aan, ik neem op, zet hem op luidspreker en ga bij hem op de bedrand zitten. Echt geen idee waar dit telefoontje naartoe gaat.

"Goedemorgen Kelly, normaal bel ik niet zo vroeg, maar ik heb beloofd je te bellen wanneer ik meer zou horen. Ik deed net mijn laptop open en zag een mail met de reactie van je grootste schuldeiser. Dus dacht ik: ik ga je even bellen." Mijn contactpersoon kan nogal langdradig van stof zijn ;-) Op dit moment denk ik alleen maar: zeg het nou maar. Na, voor mijn gevoel, nog een zin die minimaal 30 seconden ingekort had kunnen worden, begint hij aan de zin die mij gaat breken of maken. "Ik opende zojuist de mail van je grootste schuldeiser en euh.. Ze zijn eh.. Ze gaan euh.. akkoord."

What the fuck, dat meen je niet! Serieus?!?! Volgens mij was mijn reactie iets in deze trant, met ongeloof in mijn stem. Ik kijk Gerard aan, de tranen biggelen over onze wangen. Ik maak het gesprek af en bedank hem dat hij al zo vroeg belde met dit geweldige nieuws. Ik val Gerard in zijn armen en samen huilen en knuffelen we even.

Ik app mijn moeder dat papa even boven moet blijven en dat ik naar ze toe kom. Snel aankleden en dan naar ze toe. Verbaasd zie ik dat mijn zus al buiten staat. Ik had niet verwacht dat die meeging. Ik loop naar haar toe en zeg dat ze even mee moet naar boven. "Maar papa staat hier al." Oké, ik loop naar buiten naar ze toe. "Ik heb wat te vertellen. Ik kreeg net een telefoontje." Ik zie verbazing en verwarring. "Zuidweg belde net, mijn grootste schuldeiser is akkoord." Mijn vader en mijn zus vallen mij huilend in mijn armen. Van mijn zus had ik deze reactie verwacht, maar geen tranen bij mijn vader. Zo mega bijzonder dat ik dit op deze manier met hen kan delen. Normaal had dit over de telefoon gemoeten, aangezien ze bijna 2 uur rijden bij ons vandaan wonen. Dus dit nieuws hier zo aan de hele familie te kunnen vertellen is extra bijzonder.

Als we terugkomen van de boodschappen staat mijn moeder beneden op straat al te wachten. Ze had het berichtje gezien en maakte zich zorgen. Dus toen ik het ook haar vertelde, vlogen we elkaar huilend in de armen. Wat een last viel er ook van haar schouders af. Ook zij heeft zich de afgelopen jaren zorgen gemaakt om mij.

Die ochtend stond er een wandeling met een deel van de familie in de planning. Bij het verzamelen had mijn broertje het ook al gehoord. Echt zo mega fijn om iedereen gelijk een knuffel te kunnen geven. Mijn hoofd draaide overuren. Eigenlijk wilde ik een aantal mensen bellen/appen. Maar tijdens de wandeling ging dit niet. Tussendoor stroomden de tranen vol ongeloof met vlagen over mijn wangen. En in de drinkpauzes nam ik de tijd om een filmpje op te nemen en een aantal mensen te appen.

En nog steeds voelt het vreemd. In mijn hoofd weet ik dat het nu goedkomt en dat ik mijn bedrijf kan behouden. Maar ik merk dat er in de afgelopen 2 jaar en 9 maanden zoveel is gebeurd. Dingen die gebeurd of gezegd zijn, die daarna anders gingen. Waardoor ik merk dat mijn brein denkt: eerst zien, dan geloven. Mijn lijf heeft de tijd nodig om het echt door te laten dringen. Ik weet dat hier tijd voor nodig is en dat dit niet van de ene op de andere dag gaat. Het gaat nog wel even duren voordat mijn lijf uit de overlevingsstand is en zich veilig voelt. Maar dat gaat komen.